A. Uppruni álfa

„Allar álfasögur sem ég hef náð í,“ segir dr. Maurer, „hafa eins og eðlilegt er tillit til þeirra viðskipta er huldufólk hefur hér og þar átt við menn.“ En þær tvær sögur sem næstar koma eru eins frábrugðnar öðrum álfasögum í þessu eins og hver þeirra um sig er ólík annari innbyrðis, hvað álfar eru í þeim ekki látnir hafa nein önnur mök við menn en þau að eftir „Huldumanna genesis“ sem tekin er út úr sögunni af Ljúflings-Árna eiga þeir ætt sína til Adams að rekja sem aðrir menn, og kemur það þar heim sem Purkeyjar-Ólafur segir að „þeir hafi tekið þátt í Adams syndastraffi“.

Huldumanna genesis

Einhverju sinni kom guð almáttugur til Adams og Evu. Fögnuðu þau honum vel og sýndu honum allt sem þau áttu innanstokks. Þau sýndu honum líka börnin sín og þótti honum þau allefnileg. Hann spurði Evu, hvort þau ættu ekki fleiri börn en þau sem hún var búin að sýna honum. Hún sagði nei. En svo stóð á að Eva hafði ekki verið búin að þvo sumum börnunum og fyrirvarð sig því að láta guð sjá þau og skaut þeim fyrir þá sök undan. Þetta vissi guð og segir: „Það sem á að vera hulið fyrir mér skal verða hulið fyrir mönnum.“ Þessi börn urðu nú mönnum ósjáanleg og bjuggu í holtum og hæðum, hólum og steinum. Þaðan eru álfar komnir, en mennirnir eru komnir af þeim börnum Evu sem hún sýndi guði. Mennskir menn geta aldrei séð álfa nema þeir vilji sjálfir því þeir geta séð menn og látið menn sjá sig.