„Legg í lófa karls, karls“

(Eptir handriti Ólafs Sveinssonar í Purkey.)

Það var á einum bæ, að börn voru úti hjá hól nokkrum að leika sèr; var það eitt stúlkubarn úngt, og tvö piltbörn eldri. Þau sáu holu í hólnum, þá átti þessi stúlka, sem ýngst var af þeim, að hafa rètt inn í holuna hendina, og sagt að gamni sínu, eins og barna er háttur til: „Legg í lófa karls, karls, kall skal ekki sjá.“ Þá átti að hafa verið lagður stór svuntuhnappur gyltur í lófa barnsins. Þegar hin börnin sáu þetta öfunduðu þau þetta barn; þá hafði hið elsta rètt inn hönd sína, og sagt hið sama, sem hið ýngsta sagði, og ímyndaði sèr að það mundi hljóta eigi minna hnoss, en hið ýngsta hefði hlotið. En það lánaðist eigi; því þetta barn fèkk ekkert, nema visnaða hönd sína, þá það tók hana út úr holunni, og varð svo meðan það lifði.