c. Kynlegur farþegi.

[Pálmi Hannesson rektor skrásetti eftir sögnum í Reykjavík.]

Fyrir nokkrum árum var bifreiðarstjóri einn úr Reykjavík sendur með vörur suður í Sandgerði, og átti hann að taka þar einhvern flutning á bifreiðina til baka. Þetta var um vetrartíma, og segir ekki af ferðum hans fyrr en í Sandgerði. Þegar hann er þar að athafna sig, kemur maður að máli við hann og biður hann að taka stúlku til Reykjavíkur, ef hann geti, því að hún hafi misst af áætlunarferðinni, en þurfi nauðsynlega að komast til bæjarins fyrir kvöldið. Bifreiðarstjórinn heitir þessu, og verður það að samkomulagi, að hann taki stúlkuna við hús eitt þar í þorpinu. Kveðst hann muni koma þangað og gefa hljóðmerki, þegar hann leggi af stað, og verði stúlkan þá að koma tafarlaust. Slíta þeir svo talið, og heldur bifreiðarstjórinn áfram að reka erindi sín. Einhver dráttur varð á því, að hann fengi afgreiðslu, og var komið fram yfir dagsetur, er hann var ferðbúinn. Ekur hann nú að húsinu, þar sem hann átti að taka stúlkuna, en ekki þarf hann að bíða þar né gera vart við sig, því að áður en hann nemi staðar, vindur konu í dökkri kápu að bifreiðinni, þeim megin er frá honum veit. Opnar hann þá hurðina, en konan stígur upp í og sezt í sætið við hlið hans. Tösku litla hafði hún meðferðis og lét hana hjá sér í sætið. Síðan skellir hann hurðinni í lás, setur öryggið fyrir og ekur af stað. Ekki heilsaði konan eða tók kveðju hans. Þótti honum það undarlegt og hugsaði með sér, að hún væri eitthvað dreissug þessi, en lét sig það engu skipta að öðru leyti. Logn var veðurs, en dimmt til jarðar og fáferðugt á veginum. Bifreiðarstjórinn lét því gamminn geysa og hafði ekki augun af veginum. Nokkrum sinnum reyndi hann þó að brjóta upp á umræðuefni við hinn fáláta sessunaut sinn, en fékk aldrei neitt svar, svo að hann hætti því og taldi, að bezt væri að láta konukindina eiga sig.

Ekur hann nú sem leið liggur inn Vatnsleysuströnd og um Hafnarfjörð. En er hann er kominn inn undir Reykjavík, dettur honum í hug, að rétt sé að spyrja konuna, hvert hún ætli að fara. Í sömu svipan finnst honum hann vera orðinn einn í bifreiðinni. Hægir hann þá ferðina og lítur til hliðar, en þá er sætið autt, og sér ekki urmul eftir af konunni eða tösku hennar. Kemur honum þá helzt í hug, að hurðin muni hafa hrokkið upp og konan dottið út, án þess að hann yrði þess var. Stöðvar hann bifreiðina samstundis og athugar hurðina, en hún er harðlæst sem fyrr og öryggishúnninn í réttum skorðum. Nú verður manninum ekki um sel, fer út og leitar allt í kringum bifreiðina. Ekki verður hann þó neins vísari um konuna. En er hann litast um, sér hann, að bifreiðin stendur á veginum beint fyrir utan sáluhliðið á kirkjugarðinum í Fossvogi.

En næst er hann átti leið suður í Sandgerði, hitti hann manninn, sem áður getur, og segir sá, að hann hafi illa brugðizt sér, er hann fór hjá án þess að taka stúlkuna, eins og um hafi verið talað.