d. Draugur gengur við fé.

[Sögn Sigurjóns Friðjónssonar 1935.]

Einu sinni um vortíma, rétt eftir sauðburð, kom Sigurjón Friðjónsson skáld á Laugum í Reykjadal vestan yfir Fljótsheiði. Reið hann niður með Mýrará að norðanverðu og ætlaði suður yfir hana. Þegar hann kom niður undir vaðið, sá hann að á eyrinni sunnan við ána var stúlka að snúast við mórauða lambá. Bjóst hann við að þetta væri ær, sem þyrfti að mjólka. Sigurjón veitti stúlkunni nokkra athygli, því að hann glöggvaði sig ekki á því, hver hún var, en þekkti vitanlega allar stúlkur þær, er þá áttu heima á Breiðamýri, en þaðan var líklegast að hún væri. Stúlkan var með stykkjótta dúksvuntu og í sauðsvörtu pilsi nokkuð upplituðu, fremur lág vexti, en gildvaxin. Þegar Sigurjón reið út í vaðið, leit hann niður fyrir fætur hestsins. En þegar hann kom yfir ána, sem ekki er breiðari en svarar þrem hestlengdum, var stúlkan horfin, en ærin rann sem rekin væri hún að túngarðshliði á Breiðamýri. Landslagi er þarna þann veg farið, að venjuleg stúlka gat ekki á svo skömmum tíma komizt úr augsýn. Hér hlaut því að vera um dulrænt fyrirbrigði að ræða. — Breiðamýrarmenn eru af Illugastaðaætt, og hefur ættarfylgjan ef til vill verið að líta eftir fé þeirra.