a. Vildi láta kveðja sig sem aðra.

[Handr. Guðm. Guðmundssonar í Landakoti á Vatnsleysuströnd 1907. Sögn Kristjáns Jóhannssonar á Hliði.]

Stúlka nokkur í Bæjarsveitinni, um tvítugsaldur, var send til næsta bæjar einhverra erinda. Á þeim bæ lá móðir húsbóndans veik og andaðist á meðan stúlkan dvaldi þar. Þegar hún fór, kvaddi hún hvern mann á heimilinu, svo sem siður er til. — Nóttina eftir dreymdi stúlkuna, að gamla konan, sem andaðist daginn áður, kæmi til hennar og spyrði, hvers vegna hún hefði ekki kvatt sig eins og aðra á heimilinu, þegar hún fór. Stúlkunni varð svarafátt, en svaf lítið um nóttina. Þannig gekk þrjár nætur í röð, að gamla konan kom og spurði hins sama, svo að stúlkan gat lítið sofið fyrir ásókn hennar. Var henni þá ráðið til að fara þangað sem konan lá á líkfjölum og kveðja hana. Gerði hún það, kvaddi líkið og gerði krossmark yfir því. Eftir það varð hún aldrei framar vör við konuna.