„Það kemur ei til af góðu“

Kona nokkur kom eitt sinn að máli við grannkonu sína og ræddi um búnaðarbasl og af því leiðandi margföld bágindi sín og armæðu á sálu og líkama; kenndi hún það allt ódugnaði og leti manns síns. Bar hún sig aumlega svo konan er hún ræddi við kenndi í brjóst um hana og vöknaði báðum um augun; og er þær höfðu nokkra stund um þetta rætt segir grannkonan: „Þið eruð samt, vesalingar, sæl með það að þið eigið ekki börnin.“ „Já,“ svaraði konan, „það kemur ei til af góðu; hann nennir því ei fremur en öðru, mannfýlan.“