Í vor, 1861, sást skepna einhver á stærð við stærsta naut, en lágfættara, skríða um hólmana fyrir neðan Laufás. Fólkið horfði á það um hríð, en þegar séra Björn heyrði það tók hann kíkir sinn og fór út, en þá var það að skríða í sjóinn.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1956), Jón Árnason, IV. bindi, bls. 17.