Það var Guðmundur Jónsson (Sölmundssonar á Miðskála Guðmundssonar bónda á Álfhólum og Klasbarða í Landeyjum Gíslasonar). Guðmundur var kallaður „góðveður“ og dó um 1820, bróðir Guðrúnar sem nefnd er í næst undanfarinni sögu.2 Hann fannst uppi hjá Brattskjóli og þótti heldur undarligur og ekki að öllu við alþýðu; fæddur 1775.
1 Sbr. I. bd., 45. bls.
2 Þ. e. í „Ljáðu mér bussann þinn“, 23. bls.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1955), Jón Árnason, III. bindi, bls. 78.