B. Um nýdauða menn

Oft hefur það borið við að nýdauðir menn hafa talað meðan þeir hafa „staðið uppi“ eða þegar þeir hafa verið búnir til moldar. Sumir framliðnir hafa og ávarpað þá sem fyrir eru í sama kirkjugarðinum sem þeir eru grafnir í, og af því segja nokkrir að náhljóð komi ef sá er grafa skal á óvin fyrir í kirkjugarðinum að þeir æpi þá hvor að öðrum. En sumir segja að náhljóð komi af því ef menn eru kviksettir eða grafnir lifandi að þá vakni þeir upp er búið sé að grafa þá og æpi þá óp mikið, eitt eða þrjú.

„Þú átt eftir að bíta úr nálinni“

Galdramaður er nefndur sem Finnur hét; hann var svo forn og illur í skapi að allir voru hræddir við hann. Þegar hann dó vildi enginn, hvorki karl né kona, verða til þess að líkklæða hann og sauma utan um1 hann. Þó varð kvenmaður einn til þess að reyna það; komst hún ekki nema hálfa leið og varð svo vitstola. Þá gaf önnur sig til og gaf hún sig ekki að því hvernig líkið lét. Þegar hún var nærri búin sagði Finnur: „Þú átt eftir að bíta úr nálinni.“ Hún svaraði: „Ég ætlaði að slíta, en ekki bíta, bölvaður,“ sleit síðan nálina frá, braut hana í sundur og stakk brotunum í iljar líkinu. Er þess ekki getið hann gjörði neinum framar mein.