Kerlingin sem fór fyrir ofan garð eða neðan á himnum

Tvær förukerlingar tóku sig einu sinni saman um að fara beiningaför í sameiningu. Önnur þeirra lagðist fársjúk á ferðinni og þegar lagskona hennar sér að hún mundi eiga skammt eftir ólifað bað hún hana að bera Sankti-Pétri kæra kveðju sína þegar hún kæmi til himna. Kerlingin sem lá í andarslitrunum svaraði: „Þess er ekki að biðja, því ég er ætíð vön að fara þar fyrir ofan garð eða neðan,“1 og þá var svo sem auðvitað að henni var töf að því að koma við hjá Pétri.