Frá Fjalla-Eyvindi

Svo segja gamlir menn hér í Hreppunum og það mun satt vera að árinu áður en hestur Einars1 kom til Eyvindar hafi hann haft makaskipti við Jón Brynjúlfsson Thorlacius (langafa minn2) og selt honum Núp fyrir Hlíðarenda og flutzt þangað, en af vinfengi við Einar hafði Jón bóndi Þorleifsson (eða Þorsteinsson) á Ásólfsstöðum tekið hest af honum til eldis sem hann hafði nýfengið að norðan. Jón ól hestinn vel allan veturinn og sleppti honum aldrei út, en á skírdag reið hann honum til kirkju í góðu veðri og svitaði hann á heimleiðinni, sleppti honum svo úti um stund til að blása og jafna sig, en þegar að var gáð var hann allur í burtu og röktu menn förin eftir hann inn fyrir Fossöldu, það er fyrir norðan veginn töluvert, og hlýtur hann seinna að hafa slegið sér austur á bóginn til að koma í Eyvindarver.

Sú sögn er til um Eyvind að hann hafi ekki hnuplað ostinum beinlínis frá kerlingunni, en tekið hann þó úr pokanum, gjörði gat á miðju hans og smeygði upp á miðklakk á hesti hennar af kerskni. Því reiddist kerling svo að hún lagði á hann, sbr. bls. 243.3 En þessi sögn er ekki sennilegri en sú sem í bókinni stendur þó hún sé hér algengari.