Hér þykir eiga bezt við að geta menja þeirra sem enn eru til í munnmælum frá hinni fornu söguöld og sem að einu leyti loða við einstöku menn sem eru meir eða minna kunnugir úr fornum sögum, en að hinu leytinu annaðhvort skýra frá öðru eða segja öðruvísi frá því sem áður er í sögur fært. Allmargar slíkar sögur mætti og kalla örnefnasögur því þær skýra frá því hvernig ýms örnefni eru uppkomin sem menn ætla að séu frá landnámstímum eða þá að minnsta kosti mjög snemma uppkomin þó ekki fari bóksögur af.
Það er sagt um Flóka Vilgerðarson í Landnámu, hinn þriðja af Norðmönnum er fyrstur fann Ísland (hér um bil 865) að því sem menn hafa nú sögur af, að hann hafi haft með sér hrafna þrjá til að vísa sér leið út hingað sem hann hafði blótað til þess í Noregi.1 Af þessu var hann kallaður Hrafna-Flóki. Um hann er sú sögn enn að hann hafi verið svo mikill vexti að hann hafi stigið í einu spori yfir Þorskafjörð þveran; heita þar Flókavellir er hann stökk af, en Flókavallagnípa er hann steig á hinumegin fjarðarins.
1 Landnáma, 2. kap., Ísl. s. I, 26.–7.
Источник: Íslenzkar þjóðsögur og ævintýri (1954), Jón Árnason, II. bindi, bls. 80.