B. Klukknahelgi

En menn hafa ekki einungis haft miklar mætur á kirkjunum sjálfum í heild sinni, heldur og á ýmsum hlutum sem í kirkjum eru hafðir, en þó einkum á klukkum því þær hafa bæði þótt eitthvert valdasta verkfærið til að fæla burtu tröll og drauga og verja menn fyrir áleitni þeirra sem áður eru talin nóg dæmi til, og einnig hefur því verið trúað að guð mundi láta klukkur hringja á efsta degi til að kalla hina framliðnu til dómsins og fæla með þeim djöflana niður í helvíti. Til þess lýtur þessi staka:

Um klukkur eru mér kunnar þessar sögur:

Klukkusandur

Það er kunnugt af fornum sögum að maður sá sem Örlygur hét Hrappsson,2 norskur að kyni, hafði tekið við trú á Suðureyjum og fór svo út hingað kristinn. Eitt meðal annara áhalda sem að kristni lutu og hann flutti út með sér var járnklukka, og er sú sögn ein um hana að hún hafi fallið útbyrðis áður en þeir Örlygur urðu landfastir við Kjalarnes, en fundizt aftur í þarabrúki í Sandvík þar sem þeir tóku land. Þar heitir enn í dag Klukkusandur á Kjalarnesi sem klukkan fannst fyrst rekin á land; þó finnst þess örnefnis ekki getið í fornsögum.